Ik zag hoe Tristan zichzelf doodschoot


Wat begon als een normale werkdag, eindigde in een tragedie. Denise (18) stond 9 april 2011 oog in oog met schutter Tristan in Alphen aan den Rijn. Een jaar later durft ze pas haar verhaal te vertellen.

“Het klonk alsof hij met een klappertjespistool aan het schieten was. Pas toen ik glasgerinkel hoorde en mensen om mij heen begonnen te huilen, werd ik bang. Maar ik hoorde ook dat Tristan steeds dichter bij me kwam… Gelukkig was mijn collega inmiddels naar me toegekomen. Zij duwde me op de grond en siste dat ik laag moest blijven.’’

Verstijfd

“Iets voor twaalven ging ik samen met mijn collega broodjes halen voor de lunch. Onze andere collega kon wel een paar minuten alleen de klanten helpen. Onderweg kwamen we onze buurman tegen, met wie we een babbeltje maakten. Op ons gemak liepen we de Albert Heijn binnen. Eenmaal bij het brood aangekomen, zei mijn collega dat ze iets was vergeten en nog even terug moest naar een ander schap. En toen ging het allemaal heel snel. Vanaf de broodafdeling, zo’n 30 meter schuin achter de eerste kassa, zag ik mensen plotseling rennen en onder kassa’s duiken. In eerste instantie had ik geen idee wat er aan de hand was. Maar de chaos – de gillende mensen en het gebroken glas om me heen – verraadde al snel dat het ernstig was. En het schietgeluid kwam dichterbij. Ik stond letterlijk verstijfd van angst, wist níet meer wat ik moest doen.’’

Kassa 1

“Opeens stond hij daar, midden voor kassa 1. Ik lag in zijn looprichting en dacht dat ik er over enkele momenten geweest zou zijn. Maar Tristan keek tevreden om zich heen, ging op zijn knieën zitten en bracht zijn hand naar zijn hoofd. Vervolgens hoorden we nog een harde knal. Daarna was het stil. De manager van de Albert Heijn is toen naar voren gerend om te kijken of hij echt dood was. Daarna deed hij de winkelluiken naar beneden en moesten we met z’n allen naar achteren om te wachten op de politie. Daar besefte ik dat we onze andere collega alleen in de winkel hadden achtergelaten. Samen met mijn vader, die gelijk is gekomen toen ik hem vanuit de Albert Heijn belde, mocht ik even polshoogte nemen. Aan de glasscherven zag ik dat Tristan wel bij ons naar binnen had geschoten, maar mijn collega was gelukkig ongedeerd. Wel had Tristan onze buurvrouw doodgeschoten. En ook de buurman, met wie mijn collega en ik net daarvoor nog hadden gepraat, was geraakt. Met zijn schouder had hij de kogel opgevangen die eigenlijk voor zijn zoon was bedoeld.’’

Enorme stilte

“Omdat ik getuige was, werd ik verhoord. Ruim 3 uur moest ik wachten voordat ik eindelijk aan de beurt was. Al die tijd mocht ik geen nieuws kijken, omdat dit mijn verhaal kon beïnvloeden. Ik had dus nog steeds geen idee wat er precies was gebeurd. Zelf had ik het gevoel alsof ik meespeelde in een slechte film. De vele mensen die mij sms’ten, antwoordde ik daarom maar dat het goed met me ging. Eenmaal thuis voelde ik me ook nog vrij goed. Ik ben zelfs nog naar een feestje geweest die avond. Maar pas toen ik de dominee zondagochtend hoorde vertellen over wat er allemaal was gebeurd, drong het echt tot me door. De hele dienst heb ik gehuild. De weken erna probeerde ik het weg te stoppen, zodat ik me kon focussen op mijn naderende examens. Ik was vermoeid en had ik problemen met het onthouden van mijn examenstof, maar dit weet ik aan examenstress. Tijdens mijn examens zat ik heel onrustig in de zaal. Bang dat er weer iets zou gebeuren, was ik niet, maar met de intense stilte kon ik niet omgaan. Nadat Tristan zichzelf doodschoot, was het een lange tijd ontzettend stil. Zo stil dat het bijna onwerkelijk was. Met geen mogelijkheid kon ik me concentreren op mijn opdrachten. Ik heb mijn best gedaan, maar mijn examens heb ik finaal verknald. Onlangs ben ik voor het eerst naar een psycholoog gegaan. Ik dacht dat ik het allemaal wel alleen kon verwerken, maar toen ik laatst op school instortte en alleen nog maar kon huilen, besefte ik dat het zo niet langer kan. Vroeger was ik vrolijk en energiek, nu kom ik soms nauwelijks de dag door. Boos op Tristan ben ik niet, maar ik vind het wel vervelend dat ik het toelaat dat hij zo mijn leven beïnvloedt. Ik wil snel weer van het leven kunnen genieten.’’

Het drama van Alphen aan den Rijn

In slechts 3 minuten tijd zette Tristan van der Vlist op 9 april 2011 vele levens op zijn kop. In het winkelcentrum De Ridderhof in Alphen aan den Rijn schoot hij met zijn semi-automatisch geweer 6 mensen dood voordat hij zelfmoord pleegde. Ook raakten 16 mensen gewond. Veel slachtoffers van zo’n vreselijk drama hebben last van een posttraumatische stressstoornis (PTSS). Dit kan zich ook pas veel later uiten, zoals bij Denise.