Confessions van een intercedent


“Als een verse werknemer het presteert om er op zijn eerste dag al de kantje vanaf te lopen, ben ik als een kind zo blij. Dat betekent dat ik me weer even lekker mag afreageren. Ik weet hoe erg het klinkt, maar ik vind het heerlijk om te doen. In de ruim vier jaar dat ik hier werk, heb ik in mijn functioneringsgesprekken regelmatig het verzoek gekregen om wat subtieler te zijn in mijn communicatie. Het hoeft allemaal niet zo hard en direct. Maar ondanks alle waarschuwingen doe ik het toch. Sommige mensen halen nu eenmaal het slechtste in mij naar boven. Op mijn zesde stond al op mijn rapport dat ik dominant en aanwezig was en deze trekjes heb ik nooit helemaal kunnen afleren. In de tak waarin ik werk, hebben we met mensen te maken die in staat zijn om de domste dingen te doen. Te laat komen op je eerste werkdag bijvoorbeeld. En dan kan ik me niet inhouden. De meeste uitzendkrachten horen stoïcijns mijn gefoeter aan. Maar een enkeling begint te pruilen en biedt wel tien keer zijn excuses aan. Het verbaast me zelf ook, maar al mijn werknemers pikken deze uitbarstingen van me. Bij het terechtwijzen van de uitzendkrachten maak ik geen onderscheid tussen iemand van mijn eigen lengte en een boomlange kerel. Maar als mijn functioneringsgesprek er weer aan zit te komen, hou ik me even koest.”