Door mijn ex-man zit ik in de schuldsanering


Sandra (29) leek het allemaal goed voor elkaar te hebben: een leuke baan, een lieve man en samen hadden ze een mooi leven in het vooruitzicht. Maar schijn bedriegt.

‘’De baas van mijn man belde: of het wel goed ging met Arnold. Hij was al drie dagen niet op zijn werk verschenen en de beste man maakte zich zorgen. Bizar, waar ging Arnold dan wél naartoe als hij ’s ochtends de deur uitging? Nog vreemder werd het toen zijn baas vroeg of we onlangs waren verhuisd. Arnold had zijn postadres laten wijzigen, terwijl wij alweer een jaar in ons nieuwe huis woonden. Vol vraagtekens belde ik mijn broer, met wie ik erg close ben. Samen gingen we direct op onderzoek uit. De uitkomst was vreselijk: Arnold leidde een dubbelleven. Sterker nog, de buren van dit nieuwe postadres vertelden mij dat hij op dit adres samenwoonde met een andere vrouw!

Eenmaal thuis ben ik als een razende door mijn huis gegaan. Wat zou hij nog meer voor mij verborgen houden? Op de meest vreemde plekken vond ik poststukken: van de meterkast tot onder de vloerbedekking en achter de kastjes. Overal vond ik herinneringen van niet-betaalde rekeningen en aanmaningen. Maandenlang waren onze rekeningen niet betaald, terwijl ik toch zeker wist dat ik het geld had overgemaakt. Omdat ik Arnold vertrouwde – we waren niet voor niets getrouwd – had hij toegang tot mijn bankgegevens. Elke maand maakte hij geld naar mij over en ik betaalde vervolgens de rekeningen. Maar alle betalingen die ik had gedaan, had hij weer laten storneren. Door het bedrag terug te laten storten en vervolgens precies hetzelfde bedrag op te nemen, kreeg ik geen argwaan. Ik keek namelijk niet verder dan wat er nog op mijn rekening stond. Pas toen er iemand op de stoep stond om mijn elektriciteit af te sluiten, werd alles in één klap duidelijk. Tot op het bot voelde ik me vernederd. Niet alleen was ik bedrogen door de man van wie ik zielsveel hield, ook had hij me opgezadeld met een schuld van ruim € 60.000.

Langzaam veranderde hij

Arnold en ik leerden elkaar kennen toen ik bij hem een auto kocht. Als goede vertegenwoordiger belde hij een tijdje na de koop om te vragen of alles naar wens was. Toen hij opeens vroeg of ik iets met hem wilde drinken, was ik in eerste instantie een beetje geïrriteerd. Ik vond hem weliswaar een aantrekkelijke man, maar hij was wel aan het werk. Ondanks dat ik het maar onprofessioneel vond, wist hij me toch te overtuigen om af te spreken. Het klikte en al snel kregen we een relatie. Een jaar later vroeg hij mij ten huwelijk. Pas nu zie ik in dat zijn gedrag na ons huwelijk langzaamaan veranderde. Zo wisselde hij continu van baan. Dat zijn contract nergens verlengd werd, weet hij aan de slechte tijd in de autobranche. En ik geloofde hem. Ik had zelfs wel een beetje met hem te doen. Daarom ben ik na een tijdje 36 uur gaan werken in plaats van 32 uur. Zo hadden we toch wat meer speling in onze financiën.

Voordat we gingen trouwen, had Arnold al een aantal kleine schulden. Deze zouden we samen afbetalen, zodat we snel aan ons nieuwe leven konden beginnen. Arnold had een doorlopend krediet en een autofinanciering. Samen met de kosten van de nieuwe kozijnen in ons huis, zou dit volgens hem zo’n € 1500 bedragen. En ik geloofde dat destijds. Maar dit bedrag moet hoger zijn geweest. Gelukkig zijn Arnold en ik getrouwd op huwelijkse voorwaarden. Hij had namelijk het plan om ooit een eigen bedrijf te beginnen en mocht dat fout gaan, dan wilde ik daar niet de dupe van worden. Dat Arnold niet in gemeenschap van goederen wilde trouwde, verbaasde me. Als ik terugdenk moet hij haast wel vanaf het begin af aan een dubbelleven hebben gehad. Als je echt van iemand houdt, zou je het niet in je hoofd halen om iemand zo te belazeren.

Deuren op slot

Vlak nadat Arnolds baas mij belde, nam de recherche contact met mij op. Zodra ik wist wanneer Arnold thuis zou komen – ik had Arnold al enkele dagen niet meer gezien – moest ik hen meteen bellen. Vanwege de wet op de privacy mochten ze mij niet inhoudelijk vertellen waarom ze hem zochten. Wel werd mij gesommeerd om geen tijd te verliezen. Daarbij moest de deur op slot – ik had ondertussen mijn sloten laten vervangen – en mocht ik hem absoluut niet binnenlaten. De politie zou in de tussentijd mijn huis in de gaten houden en als ik me onveilig voelde, mocht ik 112 bellen. Per direct en zonder opgaaf van reden.

Een paar dagen nadat ik Arnold telefonisch had geconfronteerd met alles wat ik wist, belde hij me terug. Hij wilde met me praten. Ik speelde het spelletje mee en nodigde hem uit om thuis te komen. Meteen lichtte ik de politie in, die toen undercover voor mijn huis ging staan: de ene agent in burger, de ander in uniform. Maar doordat ik in een drukke winkelstraat woon, hadden zij hem gemist. Dus toen stond Arnold opeens voor de deur! Terwijl ik tegen hem zei dat ik even de sleutel ging halen, belde ik de politie. De tranen liepen over mijn wangen toen ik zag dat de man, van wie ik recentelijk nog zielsveel hield, meegenomen werd. Iemand om me op te vangen was er niet, want van de politie mocht niemand bij mij thuis zijn. ‘’Een kat in het nauw maakt rare sprongen.’’, zeiden ze.

Te weinig bewijs

De volgende dag werd ik al gebeld dat hij weer vrij was. Hoewel de recherche goede hoop had dat hij strafrechtelijk te vervolgen was, hadden ze te weinig wettelijk bewijs. Bang dat Arnold onverwachts bij me op de stoep zou staan, was ik niet. Met één telefoontje kon ik hem weer laten arresteren en dat wist hij. Nadat ik hem liet oppakken door de politie, heb ik hem nog één keer gezien. Dat was toen ik hem de kans bood om zijn spullen op te halen. Het huis stond gelukkig op mijn naam, dus dat kon hij me niet afpakken. Met een stalen gezicht kwam hij samen met zijn nieuwe vriendin – overigens niet degene met wie hij samenwoonde – en haar moeder zijn spullen ophalen. Toen ik de vrouw op het hart drukte om goed op haar dochter te passen, nam ze me even apart en zei ze dat ze het schandalig vond wat ik Arnold allemaal had aangedaan. Dat ze me niet geloofde snap ik helaas maar al te goed. In het begin van onze relatie stuurde Arnolds zus me een mail om me te waarschuwen voor haar broer, die volgens haar een leugenaar was. Ik vond het maar raar. Arnold vertelde gekwetst dat zijn moeder en zus hem altijd al zwart probeerden te maken. Dit was daar een goed voorbeeld van. Ik kende hen niet en geloofde hem.

Loonbeslag

Nooit heeft Arnold zijn excuses aangeboden, maar dat hoeft van mij ook niet meer. Ik heb totaal geen behoefte aan contact. Ik heb hem ook niets meer te zeggen. Ik wil verder met mijn leven en het een plekje kunnen geven. Ik dacht dat we gelukkig waren samen en dat we een goede relatie hadden. En ook mijn vrienden en familie liepen weg met hem. Niemand had ooit kunnen vermoeden wat voor vuile spelletjes hij speelde. Zelfs de rechercheur zei direct tegen me dat ik dit niet had kunnen weten, zo geraffineerd is hij te werk gegaan. En ook zijn voormalige baas snapte er niets van. Hij had Arnold zelfs een mooi contract in het vooruitzicht gesteld. Dat ook anderen het niet hadden zien aankomen, gaf me wel steun. Ik was erg bang dat mensen me zouden veroordelen. Ik ben een hoogopgeleide, jonge vrouw met een goede baan en een fijn salaris. Ik betaalde netjes op tijd mijn rekeningen en dacht dat ik mijn zaakjes goed op orde had. Maar dat was vroeger. Momenteel leef ik van een bijstandsinkomen. Doordat ik loonbeslag heb, wordt een groot gedeelte van mijn salaris ingehouden. Binnenkort zal ik in de schuldsanering terechtkomen. Dan moet ik nog drie jaar lang een groot gedeelte van mijn salaris afdragen. Eens per jaar wordt dan het gespaarde bedrag verdeeld onder mijn schuldeisers. Wat er dan nog overblijft aan schulden, wordt kwijtgescholden. Of Arnold in de tussentijd nog meer schulden heeft gemaakt, weet ik niet. Gelukkig zijn er voldoende bewijzen dat wij langdurig gescheiden leven, want officieel gezien zijn wij nog steeds fiscale partners. Al sinds 2010 ben ik met de scheiding bezig. Arnold is op de formele manier niet vindbaar. Daarbij is scheiden een kostbare aangelegenheid. Ik kan niet wachten op het moment dat de scheiding definitief is. Pas dan kan ik deze nare periode voor mijn gevoel afsluiten.

Met een nieuwe relatie wacht ik nog even. Mijn vertrouwen is te erg beschaamd om me voor anderen open te stellen. Maar mocht ik iemand ontmoeten, dan weet ik zeker dat zoiets me niet nogmaals zal overkomen. Mijn rekening blijft ook echt mijn rekening. Ik was te laks om een extra rekening te openen, maar ik heb mijn lesje wel geleerd. En ook aan financiering help ik niet meer mee. Ik sponsorde Arnold bij het verkrijgen van een auto, mijn volgende vriend krijgt van mij nog geen step. En dat kan ook niet. Want als mijn loonbeslag is ingehouden, houd ik net genoeg geld over om van te leven. Over iets simpels als naar de bioscoop gaan, moet ik wel tien keer nadenken. En negen van de tien keer, kan het simpelweg niet omdat mijn geld op is. Soms droom ik dat ik met een volle winkelwagen bij de kassa sta en dat ik geen geld meer op mijn rekening heb. Gelukkig kan ik heel goed bezuinigen, maar ik mis de tijd dat ik zonder nadenken iets kon kopen.

Belazerd, maar gelukkig

Ondanks dat ik zo belazerd ben, ben ik wel gelukkig. Natuurlijk waren er momenten dat het me allemaal te veel werd, maar mijn baan relativeert enorm. Ik werk als verpleegkundige op een afdeling waar we hele zieke mensen verzorgen. Een pittige baan, maar ík loop na mijn dienst wel weer gezond het gebouw uit. Sowieso heb ik veel steun gehad aan mijn werkgever. Niet alleen hebben ze mijn energierekening voorgeschoten toen de nood erg hoog was, ook hebben ze me in contact gebracht met financieel coach Micha Aarts. Zij heeft mij het afgelopen jaar geholpen om mijn financiën weer op orde te krijgen. Zelf had ik ook geprobeerd om diverse instanties in te lichten en mijn situatie uit te leggen, maar mijn verhaal was zo bizar dat de medewerkers me niet eens geloofden. Maar als Micha belt, lukt het vaak wel. Soms is dat frustrerend, maar ik ben allang blij dat zij het wel voor elkaar krijgt. Ik zou niet weten hoe ik zonder de schuldsanering mijn leven weer op orde zou krijgen. Dan zou ik waarschijnlijk de rest van mijn leven in de schulden zitten. Nu ben ik over ruim drie jaar schuldenvrij. Dan wil ik gaan reizen en rijstvelden bezoeken. Dat duurt nog even, maar gelukkig ben ik heel creatief geworden om met weinig geld lol te hebben. Deze situatie heeft mij geleerd om hele kleine dingen te waarderen. Een knuffel van het zoontje van mijn vriendin bijvoorbeeld, is voor mij onbetaalbaar.’’

Trap er niet in

Micha Aarts, eigenaresse van Saldosupport, geeft Sandra financiële coaching. ‘’Sandra’s ex-man is zo manipulatief te werk gegaan, dat het in haar situatie lastig te voorkomen was. Wel had ze meer grip kunnen houden op haar eigen financiën. Ik adviseer mensen altijd het volgende:
– Zorg dat je altijd weet wat er met je geld gebeurt.
– Kijk elke week even je bankrekening na. Welke bedragen zijn er afgeschreven en waar is het geld naartoe gegaan?
– Houd altijd je eigen bankrekening en open daarnaast een gezamenlijke rekening.
– Wees je bewust van de verschillende huwelijksvormen als je gaat trouwen en kies niet klakkeloos van gemeenschap van goederen.
– Zet nooit ergens je handtekening onder als je iets niet helemaal snapt.’’