Dress to impress


Op een mooie nazomeravond vroeg J. of ik zin had om mee te gaan naar een leuk feestje, genaamd Crazyland. Klonk leuk. Enkele weken later was het dan eindelijk zover. Slim als ik ben had ik me , voor de nodige bewegingsvrijheid, gehuld in een spijkerbroekje. De leeftijd dat je een tasje meeneemt, die tezamen met de tasjes van je vriendinnen in het midden van de dansvloer legt en er ritueel en obsessief omheen danst heb ik namelijk allang achter me gelaten.

Mijn spijkerbroekje en ik hadden er zin in. Na een rustige treinrit kwamen J. en ik aan in Zaandam, waar het feestgedruis plaats zou vinden. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik in de e-mail al vaag iets had gelezen over de dresscode: dress like a warrior, dress like a gladiator. Maar ik zou gewoon de eerste gladiator in jeans zijn, so what?

Uhm, zo makkelijk ging het helaas niet… Ik voelde me al lichtelijk ongemakkelijk toen ik zag dat ik werkelijk de enige was zonder hotpants, leder of latex. Het eerste obstakel was in de persoon van een donkere, twee meter lange, anderhalf meter brede uitsmijter. “Mocht je van je mama anders de deur niet uit?”, grapte hij toen hij zijn witte tanden bloot lachte. Nadat ik hem beloofd had dat ik binnen echt iets anders aan zou trekken, mocht ik doorlopen. Vervolgens kreeg ik nog een big hug en wenste hij me een fijne avond toe. So far, so good. Van plan om me om te kleden was ik zeker niet, het feest kon wat mij betreft beginnen!

Wrong again… Het volgende obstakel in de vorm van een doorbitch diende zich aan. Met stevige passen zou ik haar wel even passeren. Na welgeteld drie passen haalde haar lange arm mij in. “Geen spijkerbroeken!!”, blafte ze me toe. Daar kon ik het mee doen. Geen spijkerbroeken dus. Got it. Gelukkig had J.’s vriendin een extra ‘outfit’ mee die ik mocht lenen. In sexy hotpants en bijpassend shirt probeerde ik het nog eens. En mét succes dit keer. Het (ietwat bijzondere) feest kon nu echt beginnen. En al die rare types binnen, nou ja, daar had ik inmiddels lak aan…

Geef een reactie