Een maandje rauw


Geïntrigeerd door de hype rond raw food ging Viva’s Linda de Vries een maandje rauw.

“Pas nu zie ik in dat mijn ouders al die jaren tegen me gelogen hebben. Van groente en fruit word ik juist ziek.”

Sinds we raw food aanhanger Francis met haar zoontje Tom in De Wereld Draait Door voorbij zagen komen, raakten we er op de redactie maar niet over uit gepraat. Wat bezielt iemand om alleen maar rauw voedsel te eten? Ik besluit een bezoek te brengen aan Helen Beliën, eigenaresse van Unlimited Health, een raw food restaurant / winkel. Al ruim twintig jaar is zij zeer bewust bezig met voeding en experimenteerde ze met allerlei vormen: vegetarisch, veganistisch, macrobiotisch. Helen: “Ik voelde me er wel goed bij, maar het was het nét niet. Tot ik elf jaar geleden het boek The Consious Eating in handen kreeg. Toen viel bij mij het kwartje. In dit boek, dat volledig in het teken staat van raw food, stonden zoveel zinnige dingen. Ik was meteen om en de volgende dag ben ik begonnen.” Met grote vraagtekens in mijn ogen staar ik haar aan. Wat is er nu zinnig aan de hele dag rauw eten? Helen legt mij uit dat bijna alle ziektes in een verzuurd lichaam ontstaan. Die verzuring komt door het eten van ‘fout’ voedsel, als brood, pizza, pannenkoeken, pasta en vlees. En dranken als koffie, zuivel en alcohol. Maar wat eet ze dan de hele dag? Ze is niet overdreven slank, maar dik is ze ook allerminst. Helen legt me uit dat ze veel groente en fruit eet, maar dat ze heus niet de hele dag salades eet. “Dat hele simpele houd je niet lang vol. De kunst is juist om datgene wat gezond is ook nog lekker te maken. Rauw kan echt heerlijk zijn, als je maar de juiste smaak te pakken krijgt.” Ik kan me er niets bij voorstellen. Het foute voedsel waar Helen het over heeft is mijn dagelijkse kost. Toch besluit ik het een maandje te proberen, hoewel ik me niet slecht voel, kan mijn lijf wel een vitamineboost gebruiken. Met kleine Toms legendarische woorden in DWDD in mijn achterhoofd ‘Soms zet mijn moeder de blender op de hoogste stand, dan wordt mijn eten nog een beetje warm’, spreek ik met mezelf af dat als een elfjarige het vol kan houden, ik het ook kan. Als voorbereiding laat ik bloed afnemen, doorspit ik het internet en ga ik alvast op zoek naar een diëtist die me een maand wil begeleiden.

Dag 1
Vol goede moed sta ik op en begin ik mijn dag met een shake van aardbeien, soja en zemelen. Tot voor kort dacht ik dat een zemel een persoon was met een immer slecht humeur, maar het blijkt het velletje te zijn dat om een graankorrel zit en zorgt voor een vol gevoel. Aangekomen op de redactie staat er een overheerlijke chocoladetaart naar me te lachen. ‘Eat me, eat me’, hoor ik hem fluisteren, maar de komende maand zal ik dapper alle traktaties aan me voorbij laten gaan. Collega’s die geïnteresseerd aan me vragen hoe het met mijn raw food dieet gaat, meld ik dat het al drie hele uren volhoud en dat het best goed gaat. Maar naarmate de tijd verstrijkt, merk ik dat mijn humeur er niet beter op wordt. Misschien moet ik even iets eten? Normaal zou ik nu een broodje of een (ontbijt)koek nemen, maar dat is deze maand een absolute no-no. Nootjes dan maar? Collega D., die de eer heeft om naast me te zitten, merkt geïrriteerd op dat ze niemand kent die zoveel lawaai maakt tijdens het verorberen ervan. Niet dat ik luid smakkend naast haar zit, maar mijn hand die in sneltreinvaart in en uit de verpakking gaat, raakt toch wat gevoelige snaren. Gelukkig is het al bijna tijd om te lunchen. Maar ja, wat moet ik dan eten? Mijn simpele, doch favoriete broodje kaas is van de baan. En ook soep, snacks en andere lekkernijen is niet meer. Ook mijn zuiveldrankje moet ik laten staan. In plaats daarvan ga ik voor een salade en ik ondervind dat het lang niet zo erg is als dat ik had verwacht. Toch heb ik een uur na de lunch al weer trek. Rozijntjes worden het nu. Best lekker, maar mijn hongergevoel verdwijnt er niet mee. Helen had me al verteld dat er een belangrijk verschil is tussen voeding en vulling. “Als je maag gevuld is, wil dat nog niet zeggen dat je energie hebt. Zodra je maag leeg is, heb je weer nodig. Eén van de valkuilen van mensen die net beginnen met raw food, is dat ze de hele dag nootjes gaan eten, om toch maar dat volle gevoel te krijgen.”

Dag 2
Na een moeizame eerste dag, met een continu gevoel van trek en vreselijke hoofdpijn, begin ik enigszins gedesillusioneerd aan mijn vervolg. Met een enorm aantal pukkels die zich ’s nachts razendsnel op mijn kin hebben genesteld, voel ik mij allerminst sexy. Het wordt nog erger als ik de redactie betreed en mijn collega J. terloops vraagt of het wel goed met me gaat.“Het lijkt wel alsof je haar is overleden vannacht.”, zijn haar opbeurende woorden. Met het oog op mijn date vanavond voel ik mijn zelfvertrouwen als sneeuw voor de zon verdwijnen. Mijn date doet gelukkig alsof ik er niet uitzie als Pukkeltje met raar haar. Eerder zei hij nog dat hij gewoon met mij mee zou eten, maar zodra hij hoort dat er voor mij salade met carpaccio op het menu staat, besluit hij zijn eigen plan te trekken. Hij meldt nog wel even dat hij onder de indruk is van mijn creatieve talent. “ Jeetje Lin, wat lief, je hebt een gezichtje van je salade gemaakt.”

Dag 5
Ik ben moe en prikkelbaar. Helen had me er al voor gewaarschuwd. “Raw food gaat als een bezem door je lijf. Doordat je van de ene op de andere dag radicaal bent gestopt met koffie, alcohol, suiker, vlees, zuivel, brood en dergelijke, komt alle troep er nu uit. Je darmen zijn zich aan het reinigen en geloof me, je wilt echt niet weten hoe het er daar van binnen uitziet; het is soms nog erger dan een riool.” Mijn darmen draaien inderdaad overuren. Niet zo gek dus dat ik mij tijdens het Indian Summer festival, waar ik samen met collega J. ben, niet zo lekker in mijn steeds doffer wordende velletje voel. Ik ben dol op festivals, maar vandaag kan ik mijn draai niet vinden. Pas als ik stiekem een bord pasta verorber, krijg ik een enorme energieboost. In combinatie met de opzwepende beats van Erick E heb ik de tijd van mijn leven. Toch voel ik me wel een beetje schuldig; al op de vijfde dag ga ik over de schreef.

Dag 8
Het ontgiften is nog steeds in volle gang. Ik word enorm verkouden en snif en snotter er driftig op los. Als ik ziek ben zeggen mijn ouders altijd tegen me dat ik meer groente en fruit moet eten. Nu pas zie ik in dat ze al die jaren tegen me gelogen hebben; van groente en fruit word ik ziek. Ik voel nog zieliger als er weer eens getrakteerd wordt. Waarom moeten die mensen perse nu jarig zijn? Ze weten toch dat ik niet mag? Helen snapt mijn mood swings wel. “Op sociaal gebied moet je behoorlijk wat keuzes maken en dat valt niet altijd mee. Je moet echt je weg er in leren vinden.”

Dag 14
Vandaag ben ik opstandig en heb ik Schijt Aan Raw Food – ga lekker álles eten waar ik zin in heb. Zoals gebruikelijk begin ik met een fruitshake, want daar ben ik zo langzamerhand toch wel aan gehecht geraakt. Maar daarna ga ik los. Als ik alleen al denk aan mijn naderende lunch, een lekker broodje kaas, begin ik bijna te kwijlen. ’s Avonds ga ik uit eten. Nooit geweten dat ik zo kan genieten van tomatensaus, aubergine, champignons, een beetje Parmezaanse kaas, gecombineerd met wat deeg. Na mijn pasta krijg ik de smaak pas echt te pakken. Ik wíl een toetje! Het wordt een berg witte chocolade-ijs, met grote pure chocoladebrokken. De eerste hap is goddelijk, de tweede lekker, de derde twijfelachtig en bij de vierde hap begint het gerommel in mijn maag al. Halverwege mijn toetje besluit ik hem met pijn in mijn hart te doneren aan iemand anders. Enkele minuten later voelt mijn maag alsof hij elk moment kan exploderen. Zeker een uur lang zit ik in elkaar gedoken, terwijl ik ondertussen zachtjes over mijn buik aai. Ik besluit hierbij mijn opstandige buien voortaan achterwege te laten.

Dag 20
Helen vertelde me al dat gezondheid niet alleen in voeding zit. “Minstens, zo niet belangrijker, is beweging. De combinatie van yoga en gezonde voeding werkt voor mij perfect. Raw food moet je namelijk niet zien als een dieet, maar als een levensstijl. Ik voel me veel fitter en ben nog nooit zo actief geweest.” Dat wil ik ook! Al een paar weken ben ik lekker aan het sporten en ik besluit de frequentie iets op te voeren. Als ik ’s ochtends op mijn yogamatje lig voel ik de spierpijn, overgehouden van de actieve les bodypump de dag ervoor, in ál mijn spieren. Na een half uur, op een ontbijtje van slechts een fruitshake, denk ik dat ik dood ga. En dat is ook de yoga-instructrice niet ontgaan. “Die mevrouw daar achteraan, die ingestort op haar matje ligt, gaat het nog?” Na amper drie weken zijn sportieve prestaties op enkel een raw food ontbijt, nog niet voor mij weggelegd. Mijn lijf is nog te gewend aan koolhydraten en pas bij een bepaalde hoeveelheid van dit goedje ben ik fysiek én mentaal in goede conditie.

Dag 28
Het zit er op! En eerlijk is eerlijk, ik ben er ook wel echt klaar mee. Een keukenprinses ben ik nooit geweest, maar met enkel rauwe producten ben ik nog minder creatief. Veel verder dan een salade of een koude soep kwam ik meestal niet. En soms wil je ook gewoon iets warms op je bord. Ik vond het erg vervelend om continu na te denken wat ik die dag zou gaan eten en wanneer ik dan boodschappen zou gaan doen. Even snel een broodje halen op het station was er namelijk niet meer bij. Ook sociaal gezien vond ik het moeilijk vol te houden. Uit eten ging nog wel, dan bestelde ik vaak een salade, maar eetafspraken bij vrienden thuis heb ik deze maand zoveel mogelijk ontweken. Maar heeft het mij ook iets positief bijgebracht? Jazeker wel. Ik ben mij nu veel bewuster van wat ik eet. Ook geniet ik er nu meer van. Het vele sporten blijf ik lekker doen. En de fruitshake mag ook nog even blijven. Bijna twee kilo ben ik afgevallen, precies genoeg om weer in mijn favo spijkerbroek te passen.

Na het dieet
Ik ben vrij; ik mag weer alles eten wat ik wil. Een gevoel van opluchting overvalt me. Als eerste haal ik mijn zo gemiste broodje kaas. Als ik later die dag boodschappen ga doen voor het avondeten, sta ik een beetje verloren in de supermarkt. Er is zoveel keus! Uit voorzorg, om niet de rest van het avond op het toilet door te brengen, besluiten mijn enigszins gereinigde darmen en ik om voor een simpel tomatensoepje te gaan. Uiteraard warm deze keer…

Wat is raw food?
Raw food aanhangers eten alleen voedsel dat niet gekookt, gebakken of gebraden is. Raw foodies, zoals ze ook wel genoemd worden, beroepen zich erop dat de oermens nooit eten kookte en dat wij daarom geprogrammeerd zijn om onbereid voedsel te eten. Verder drinken ze geen koffie en zwarte thee. Alcohol is natuurlijk helemaal een big no-no. Voedsel mag uiterlijk tot veertig graden verwarmd worden. Raw foodies geloven dat de vitamines, mineralen en enzymen die van nature in voedsel zitten, tot deze temperatuur blijven leven.

Diëtist Francis Krabshuis
“Raw food raad ik af, omdat het niet volwaardig is. Je loopt tekorten op als calcium en b vitamines. Lichamelijk is het moeilijk vol te houden. Doordat je laag in koolhydraten zit, kun je erg moe en chagrijnig worden. Ook sociaal is het bijna niet te doen. Eten heeft zo’n grote sociale functie. Wie viert zijn verjaardag nu niet met taart? Wat ik wel positief aan raw food vind, is dat je veel bewuster met je eten omgaat. Alleen de uitwerking ervan, is wel erg overdreven.”

Uitslag bloedonderzoek
Helen had me al gewaarschuwd dat je minstens twee maanden nodig hebt om écht verschil te zien, je lijf gaat namelijk eerst detoxen, maar in overleg met mezelf had ik besloten dat een maand voor mij echt maximaal zou zijn. In mijn bloedwaarden zijn dus ook geen drastische verschillen te zien. Wel is, verbazingwekkend gezien, mijn vitamine B12 gehalte en mijn foliumzuur gestegen. Mijn ijzerwaarde is echter gedaald.

Geef een reactie