Koekjesmonster


Mijn vriend en ik stonden aan het begin van een heerlijke romantische vakantie op Bali. Met nog maar 1 dag achter ons en nog 14 in het verschiet hadden wij alle reden om in een opperbeste stemming te zijn. Waar wij vorig jaar hadden gekozen voor een all in vakantie, besloten we om het dit jaar eens anders te doen. Onder het motto ‘we hebben keihard gewerkt’ en ‘eten kost daar toch geen drol’, hadden we ons voorgenomen om elke dag lekker uit eten te gaan. Zo gezegd, zo gedaan.

Nog wat gaar van de jetleg besloten we om het niet zo ver van het hotel te zoeken. Nog even snel pinnen en dan konden we heerlijk genieten van het Balinese eten. De eerste pinautomaat die we vonden was kapot, net als de tweede. Toen we eindelijk een werkende pinautomaat hadden gevonden, hadden we al behoorlijk wat meters gemaakt. We besloten toen maar om naar het centrum te lopen. Vriendlief was zichtbaar geïrriteerd: “Ik heb HON-GER!” Ik niet, want ik had op de hotelkamer nog wat koekjes gegeten. Vol energie vervolgde ik mijn reis, met een mokkend vriendje in mijn kielzog. Om hem nog wat extra op te jutten wreef ik hem het genot van de koekjes er lekker in.

Aangekomen bij een leuk restaurantje ploften we in de heerlijke, comfortabele stoelen en gingen ons te buiten aan het verrukkelijke eten. Dit was genieten! Na het eten vervolgden we, dit keer met een volle maag, onze reis terug naar het hotel. We gingen vroeg slapen, want de volgende dag zouden we wat leuks gaan doen. Omdat ik die dag nogal verbrand was, had ik vriendlief gesommeerd om mij van top tot teen in te smeren met aftersun. Het leuke jurkje dat ik die avond droeg had ik gebombardeerd tot mijn lievelingsjurkje en had ik snel opgeruimd voordat er kreukels in zouden komen.

Terwijl mijn vriend mijn rug aan het insmeren was, viel zijn oog op een drolletje op het bed. “ Zo te zien hebben we bezoek gehad…” Gezien het feit dat de drol nog warm en zacht was, en de kans groot dat het beessie dus nog aanwezig zou zijn, zat mijn hartslag al in mijn keel. Doorgaans ben ik de nuchterheid zelve, maar met een muis op de kamer ben ik bepaald geen held.

Dit wist vriendlief natuurlijk allang, dus hij stelde gelukkig zelf voor om op onderzoek uit te gaan. Gehuld in slechts een stringetje stond ik erbij en keek ik erna. Na alle aanwezige gaten in de muur gedicht hebben, was het bed aan de beurt. Omdat ik ook wel snapte dat hij niet in zijn eentje een tweepersoonsbed uit elkaar kon halen, hielp ik ook een handje mee. Onder het bed vonden we veel viezigheid, maar geen muis of iets wat er op leek. Wat we wel vonden was een van mijn koekjes. Ik had inderdaad al gezien dat de verpakking open was, maar had hier verder geen conclusies uit getrokken.

“Heb jij een koekje laten vallen” vroeg mijn vriend terecht. Ik ben op z’n tijd weliswaar vrij onhandig, maar dit zou zelfs ik wel gemerkt hebben. “Nee, dan had ik hem wel opgeruimd.”, was dus ook mijn conclusie. Ook in of onder het bed konden we geen muis vinden. “In de prullenbak misschien?” opperde ik terwijl ik naast het ding stond. “Nee joh” zei mijn vriend, “daar kan hij toch niet zitten, bovendien heb ik daar al gekeken.” Voor de vorm gaf hij er een harde trap tegenaan.

Nog voor hij uitgesproken was, sprong er een grote, Aziatische zwarte rat uit de prullenbak, ter grootte van een groot uitgevallen konijn, mijn kant op. Ik wist uiteraard niet waar ik het zoeken moest. Gillend sprong ik op zij, waarna de rat mij razendsnel voorbij liep en zo de kledingkast in glipte, waar ik dus net mijn kleding van die dag had opgehangen…

Gelukkig had ik op een stoel nog een shirtje en een broekje liggen. Gehuld in een waardeloze combinatie ging ik vervolgens naar de receptie. Maar niet voordat ik mijn vriend had gevraagd of ik toch echt niet via het balkon kon klimmen in plaats van de voordeur, want no way dat ik nogmaals oog in oog wilde staan met de rat. Mijn vriend kon zijn lach niet onderdrukken “Natuurlijk niet, we zitten twee hoog!”

Aangekomen bij de receptie vertelde ik in geuren en kleuren het verhaal. Met handgebaren gaf ik aan hoe groot deze enorme rat, de grootste die ik ooit gezien had, wel niet was. Terwijl ik het verhaal vertelde zag ik hen ondertussen denken dat het vast mee zou vallen. Ik ging weer terug naar de hotelkamer en enkele minuten later kwamen er wat stoere mannen die het beestje wel even zouden vangen. Dat viel echter nog niet mee. Nadat ze in de kledingkast vrijwel alle kleding eruit hadden gehaald, als echte vrouw had ik nogal veel mee, kregen ze de rat in het vizier. Deze voelde zich, terecht, aangevallen en besloot vervolgens de mannen te grazen te nemen. Gillend sprongen zij naar achteren, waarna de rat vrij spel kreeg.

Ikzelf stond op dat moment aan het einde van de gang. Onnodig bleek later, want de rat kregen ze met geen mogelijkheid te pakken en was na uur ook niet meer te vinden. Het aanbod van het hotel om ons bed te verschonen heb ik vriendelijk doch beslist afgewezen. Met enkel het idee dat de mogelijkheid bestond dat de rat nog in de kamer zou zitten, zou ik geen oog dicht doen. Midden in de nacht zijn wij, en al onze spullen, nog verhuisd naar een andere kamer.

Verzekerd van een goede nachtrust was ik daar evenmin. Hoorde ik geen ratten of andere dieren lopen over ons dak, dan was mijn vriend wel zo ‘grappig’ om zijn allerbeste rattenimitatie te doen. En ik moet zeggen,dat deed hij met succes. Aan het einde van een fantastische vakantie, met weinig slaap, had ik mijn lesje geleerd. Ik zal nooit meer koekjes eten op bed…

One thought on “Koekjesmonster

Geef een reactie