Smeuïge verhalen


Als freelance tekstschrijver geniet ik enorm van de afwisselende opdrachten. Zo heb ik net een aantal mensen geïnterviewd over hun smeuïge beroepsgeheimen. En terwijl ik hiermee bezig was, dwaalden mijn gedachten zo nu en dan af naar mijn eigen verhaal. Omdat ik als pas afgestudeerd journalist in mijn eigen vakgebied geen baan kon vinden, begon ik mijn loopbaan bij een vliegtuigmaatschappij. Als selecteur was ik verantwoordelijk voor een goede werving en selectie van de stewardessen en een enkele steward. Doordat ik zelf geen ervaring had als stewardess, stuurde de organisatie mij een dagje op pad met het cabinepersoneel. In de cockpit ontbrak het me aan niets. Niet alleen werd ik voorzien van een heleboel informatie, ook mocht ik meegenieten van alle lekkers aan boord.

Eenmaal aangekomen in Barcelona, onze bestemming van die dag, vroeg de piloot of ik een camera bij de hand had, want dan wilde hij wel even wat leuke foto’s maken. Zelf had ik hier niet aan gedacht, maar ‘toevallig’ had hij er eentje mee. En terwijl ik pontificaal op zijn stoel ging zitten, maakten we snel wat foto’s. We moesten immers alweer snel terug naar de Amsterdamse luchthaven. Toen we deze eenmaal weer bereikt hadden, stelde hij voor om met de voltallige bemanning nog een wijntje te drinken. Omdat ik dacht dat dit het gebruikelijke ritueel was, ging ik nietsvermoedend mee. Na dit drankje, wisselden we e-mailadressen uit en ging ik met voldoende nieuwe indrukken huiswaarts.

Al de volgende dag ontving ik de foto’s. De begeleidende tekst ’De kwaliteit van de foto’s laat wel wat te wensen over, maar jouw glimlach maakt alles goed.’ vond ik wel een beetje raar voor iemand die mijn vader had kunnen zijn. Maar ik stoorde me er verder niet aan. Totdat ik de piloot bedankte voor de foto’s en de leuke dag. Binnen mum van tijd kreeg ik wel een heel bijzonder verzoek. Hij wilde me graag beter leren kennen. Maar dit wilde hij niet op de standaard manier doen. Hij had grootse plannen en wilde me meenemen naar een romantische bestemming, zodat we daar in alle rust verder konden praten.

Als zijn zelfingenomenheid hem niet zo in de weg had gezeten, was hij vast niet zo verrast geweest om te horen dat ik al een vriend had. Ik kon het niet laten om hem even te stangen, dus stuurde ik terug dat het me ontzettend leuk leek om naar zo’n mooie bestemming af te reizen. Ik had echter nog wel een vraag: of dit op een vrijdag kon, dan hoefden mijn vriend en ik niet zoveel vrije dagen op te nemen. Wellicht is het een beetje overbodig om te vermelden dat ik hier nooit meer iets op gehoord heb…